Crysis @ PRGK
Opinia znaleziona na pl.rec.gry.komputerowe - cytuję w całości, bez zmian czy korekt:
Posiedziałem. Pograłem. Skończyłem. I jestem pod wrażeniem. Spoilery są, niemniej gdzieniegdzie i zarotowane.
Miłośnicy gier FPS dobrze pamiętają jesień 2004 roku. Wszyscy wtedy siedzieli i nerwowo obgryzając paznokcie przeglądali newsy o nadchodzących dwóch murowanych hitach – Half-Life 2 i Doom 3. Tymczasem największą niespodziankę przygotowała mała firma z Koburga. Wydany przez Ubisoft Far Cry, będący dziełem programistów z Crytek pojawił się dosłownie znikąd - niczym diabeł z pudełka. I po prostu zdrowo namieszał.
Bardzo szybko pojawiły się też zapowiedzi jego następcy. Informacje o nowym produkcie dawkowane były dość oszczędnie, a w tak zwanym międzyczasie bracia Yerli zdążyli się pożegnać z Ubisoft. O Crysis wiadomo było tyle, że oprawa audiowizualna ma spowodować u graczy kompletny opad szczęki, a sam komputer przyprowadzić o ciężką zadyszkę. Dość powiedzieć, że przygotowujący go programiści ściśle współpracowali z NVIDIIą, mając znacznie wcześniej dostęp do inżynieryjnych egzemplarzy GeForce’ów serii 8, z których miano wycisnąć wszystkie soki. Przyznam szczerze, że publikowane screeny sprawiały, że zastanawiałem się na ile rzeczywistość rozminie się z marketingowymi obietnicami.
Crysis pojawił się na rynku jesienią 2007 roku, a jego światowym wydawcą jest Electronic Arts. I faktycznie zapowiedzi pokryły się z rzeczywistością. Mało, naprawdę było maszyn, zdolnych udźwignąć ten tytuł z sensownym framerate przy ustawieniach detali na wysokim poziomie. Osobiście przez długi czas ten tytuł uruchamiałem jedynie jako benchmark dla kart graficznych, których testy przygotowywałem dla serwisu Gry Onetu. Każdorazowo oglądałem mniejszy lub większy pokaz slajdów, wentylatory na grafikach czy procesorach zaczynały wyć z wysiłku, a ja pracowicie zbierałem wyniki. I tak to się kręciło.
Kroniki Rydzyka - Assault on Dark Athena @ PRGK
Opinia znaleziona na pl.rec.gry.komputerowe - cytuję w całości, bez zmian czy korekt:
“What the fuck is wrong with you, Riddick?” (Sad Eyes, TCoR:AoDA)
W piątek tydzień temu była europejska premiera nowego Riddicka. Jeśli strona cdprojektu nie kłamie to Polska nie jest w Europie i trochę jeszcze nie będzie. Kilka tygodni temu skończyłem wersję US więc zamieszczam wrażenia, polska wersja będzie zawierała minimalne różnice bo będzie kinówką. To dobre rozwiązanie, nie wierzę że którekolwiek polskie studio dałoby radę dokonać pełnego spolszczenia na adekwatnym poziomie.
To nie recka więc trochę małych spoilerów będzie, większe są zaROT13owane, jeśli komuś zależy na ich uniknięciu (bo chce grę przejść albo ma dobrą pamięć) to proszę nie odrotowywać. Niestety główny zarzut jaki mam zdradza szczegóły zakończenia :)
Pierwsza gra z Ryśkiem Riddickiem pojawiła się w 2004. na x-klocka, a kilka miesięcy później poprawiona i rozszerzona wersja wyszła na PC. Dzisiejszy Assault on Dark Athena (Szturm na Dark Athenę, nie wiem jak i czy to przetłumaczą) jest reklamowany jako poprawka Ucieczki “w rozdzielczości HD” z nową kampanią single player, ale tak naprawdę to dwa moduły - Escape from Butcher Bay to stara wersja znana pecetowcom, Assault to po prostu dodatek czyli Expansion Pack. Zajmujący 10-12 godzin, wyraźnie mniej niż Ucieczka.
Resident Evil - seria
Jako że jestem fanboyem serii RE a lada dzień wychodzi RE5, po krótce opiszę każdą część RE1,RE2,RE3,RE:CVX,RE4 i jakie wrażenie ona na mnie wywarła i jak ją oceniam w celu podsumowania. Niestety muszę pominąć wersje na gacka, gdyż nie dane mi było ich przejść. Oceniam bardzo subiektywnie, oceny są z perspektywy czasu kiedy zostały wydane owe gry.
Resident Evil (1996)
Do gry dosiadłem się zaraz po zmnianie NESa na PSX, o ile dziś filmowe intro jest bardziej śmieszne niż straszne, a voice acting jest wręcz tragiczny to wtedy byłem pod wielkim wrażeniem teco co ujrzałem, usłyszałem głos ludzi w grze, a nie tylko pierdzące melodyjki z nesa (bez obrazy dla super mario bros.). Gra okazała się dla mnie za trudna, tym bardziej że po angielsku umiałem wtedy tylko słówka typu “fuck”, “ok”. Jednak wróciłem do niej w 2003 i przeszedłem z pełną determinacją a nie była łatwa, do dziś mi się śni zmiana warty gdy w domu po zombiakach pojawiły się huntery…
Empire Total War - instalacja
Moje boje z Empire Total War - czyli garść reflaksji i porad związanych z problemami z instalacja gry.
Otóż w dniu premiery poszedłem kupić Empire Total War do sklepu.
Po powrocie do domu usiadłem przed komputerem i zacząłem instalować. Miałem już konto na steamie więc gra sie dodała do steam’a i poprosiła
o numer seryjny po czym zaczęła się instalować. Niestety radość z instalacji trwała dość krótko. Bo zamiast instalacji z płyty DVD steam
zaczął ciągnąć grę z sieci. hmmm, to po co nam płyty :)
Nie odpuściłem i wykombinowałem obejście. Otóż jeśli macie pudełkową wersję Empire Total War’a możecie zrobić tak.
F.E.A.R. 2 Project Origin PC (Demo)
Kanały RSS to jednak bardzo przydatne narzędzie. Jak bym miał codziennie biegać po wszystkich stronach www, które przeglądam w poszukiwaniu różnego rodzaju informacji, to bym się chyba wściekł. Ale to tak na marginesie… :) 22 stycznia bieżącego roku bowiem, właśnie dzięki kanałowi RSS serwisu Steam dowiedziałem się o możliwości pobierania dema single player dość oczekiwanego przez miłośników gier z gatunku First Person Shooter tytułu - F.E.A.R. 2: Project Origin. Jak to u mnie ostatnio bywa, trochę mi zeszło, zanim demo uruchomiłem i przeszedłem.
Pierwsze wrażenia tyczą się jak zwykle grafiki. Nie da się ukryć, że kolejna odsłona F.E.A.R. prezentuje się bardzo przyzwoicie. Po demie można spodziewać się, że monotonia lokacji, którą znają gracze z pierwszego F.E.A.R. oraz dodatków do niego.(1) Ładnie wygląda HUD, którego wygląd sugeruje, że postać używa jakiegoś skomputeryzowanego kombinezonu. Bardzo ładnie wygląda woda, płomienie, wygląda również na to, że HDR użyty jest z umiarem, dzięki czemu wszelkie światła i rozświetlenia wyglądają naturalnie, a nie oświetlone obiekty nie lśnią niczym psu jajca, jak to miało miejsce np. w Colin McRae: Dirt.
Dawn of War 2 PC
Dawn of War 2 i ja
- coś ala recenzja kampanii single player
Disclaimer: recka pisana po ukończeniu kampanii single player, w ogóle nie dotyczy skirmisha ani multi. Jestem lamer jeśli chodzi o RTSy i przeszedłem tę kampanię na najniższym poziomie trudności :P
Po przebojach opisanych w innym temacie udało mi się wreszcie zainstalować i uruchomić DoW2. I zagrać. I w zasadzie jednym ciągiem przejść całą kampanię.
Fabuła jest prosta jak konstrukcja cepa. Jako całkiem jeszcze świeży Force Commander (z przyczyn opisanych gdzie indziej mam zainstalowaną wersję angielską i dlatego całą terminologia będzie po angielsku) Zakonu Space Marines Blood Ravens (ten sam co w poprzednich epizodach, spotkamy nawet kilku starych znajomych) odbywamy rutynowe ćwiczenia na njednej z planet rekrutacyjnych Zakonu. Rutynę biorą diabli, kiedy z zarośli wypada na nasz oddział zgraja zielonych pokrak wrzeszczących Waaagh! Tyle że orki to dopiero przystawka. Jako pierwsze danie dostajemy Eldarów, a jako danie główne - Hive Fleet Tyranidów. I wszyscy oni z różnych przyczyn upatrzyli sobie światy rekrutacyjne Zakonu (i jeden świat przyległy) jako cel wycieczki. Nam przypada rola niemiłego gospodarza, któremu goście zaczęli śmierdzieć zanim jeszcze nastał trzeci dzień, i który tychże gości musi wykopać z domu. Powodzenia.